Elma ile Armut

Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil tepelerin ardında, rengârenk çiçeklerle dolu güzel bir meyve bahçesi varmış. Bu bahçede elmalar, armutlar, kirazlar ve daha nice meyve ağacı yan yana yaşarmış.

Bahçede Elma ile Armut adında iki yakın arkadaş varmış. Elma neşeli ve meraklı, Armut ise sakin ve dikkatliymiş. Farklı huyları olsa da çok iyi anlaşır, günlerini birlikte geçirirlermiş.

Bir sabah Elma, bahçenin uzak köşelerine bakarak, “Armut, biz hep aynı yerlerde dolaşıyoruz. Bahçenin öteki ucunda neler var, hiç merak etmiyor musun?” diye sormuş. Armut gülümsemiş. “Ediyorum. Haydi, bugün gidip görelim!” demiş.

İki arkadaş papatyalarla çevrili dar bir patikadan yürümeye başlamış. Bir süre sonra Elma, yaprağın üzerinde duran kırmızı benekli bir uğur böceğini fark etmiş. “Bak, Armut! Ne kadar küçük!” diye seslenmiş. Armut, “İyi ki yavaş yürüdük. Yoksa onu göremezdik.” demiş.

Biraz ilerleyince önlerine küçük bir su birikintisi çıkmış. Elma üzerinden atlamak istemiş ama Armut, “Şu taşlara basarsak daha kolay geçeriz.” demiş. İkisi de taşların üzerinden dikkatle yürüyüp karşıya geçmiş.

Bahçenin bu tarafı çok farklıymış. Mor çiçekler, yaşlı bir dut ağacı ve dallarda şarkı söyleyen kuşlar varmış. Derken çalıların arasından “Cik, cik!” diye bir ses gelmiş. İki arkadaş merakla yaklaşmış. Sesin, annesinin peşinden sekerek yürüyen küçük bir serçeden geldiğini görünce gülümsemişler.

Yol uzadıkça Elma yorulmuş. “Biraz dinlenebilir miyiz?” diye sormuş. Armut hemen, “Elbette. Şu ağacın gölgesine oturalım.” demiş.

Bir süre dinlendikten sonra Elma, “İstersen sen devam et.” demiş. Armut başını sallamış. “Olur mu? Bu geziye birlikte çıktık. Birlikte devam ederiz.” demiş. Elma, arkadaşının sözlerine çok sevinmiş.

Yeniden yola koyulmuşlar. Az sonra küçük bir tepeye ulaşmışlar. Tepede yaşlı bir erik ağacı varmış. İki arkadaş yukarı çıktığında bütün bahçeyi görebilmiş.

Elma hayranlıkla, “Bak, yaşadığımız yer şurada!” demiş. Armut da, “Ne kadar uzağa gelmişiz!” diye karşılık vermiş.

Güneş alçalmaya başlayınca dönüş yoluna koyulmuşlar. Artık papatyalı patika, mor çiçekler ve su birikintisi onlara tanıdık geliyormuş.

Bahçedeki yerlerine vardıklarında Elma, “Bugün en çok nereyi sevdin?” diye sormuş. Armut biraz düşünüp gülümsemiş. “Tek bir yer seçemem. Ama en çok seninle gezmeyi sevdim.” demiş.

Elma da gülmüş. “Ben de!” diye karşılık vermiş.

O günden sonra Elma ile Armut sık sık yeni keşiflere çıkmışlar. Çünkü ikisi de anlamış ki bir yolculuğu güzel yapan yalnızca gidilen yerler değil, o yolu birlikte yürüdüğün dostmuş.

Gökten üç yaprak düşmüş: Biri Elma’nın, biri Armut’un, biri de güzel dostlukları hiç bitmesin diyenlerin başına.